رموز طیّ طریق
پاسخ به نازنینانی که لزوم طهارت و وصل دائم را به چالش گذشته اند.
نازنینم، وضو در هر حالی لازم و واجب است بر کسی که درش قرار گرفته باشد. کسی که وضو به عشق نساخت و از لذت طهارت دور ماند کسی دیگر است.دل و قول زمانی یکی میشود که زنگارها و غبارهای دوران از آنها پاک شود و تطهیر یافته باشد و این زمانی اجرا میشود که فرد در جریانش قرار گیرد و بتواند از بالقوّه گی به بالفعلی در آید.
یک درویش هم، اگر کسی بتواند ادعای بودنش را بکند، کسی نیست که با چشم حرف بزند که در عالم درویشی چشمها بسته شده و دلها گشوده است، چرا که هر ریاضت کشیده ای میتواند با چشم سخن گوید . درویش حقیقی، همان پاکی فراگیر، بسیط و لایتناهی ، پاک کننده است و طهارت دهنده هر ناپاکی. اندکی از نیرویش کافیست تا ارادهاش ناپاکی را به پاکی تبدیل کند، اراده ای که به او طهارت وضو را آموخت و قدرت دل را ، نه چشم پرسه زن سخنگو را.
نازنینم، حقیقت عشق حقیقتی است که عاشق و معشوق نمیشناسد . کسی که وضو ساخت همیشه در نماز عشق به سجده است. که پیر شعر گفت: خوشا آنان که دائم در نمازند.
دیدن حقایق پنهان این اسرار، با چشم میسّر نیست که سفری از راه پر پیچو خم شهرهای درونی را میطلبد . اگر در راه طلب این سفر درونی را انجام دادی وخود را شناختی بدان که خدایت را شناختی که رحمانی و رحیم بر همگان، و فارغ از هر چشم عیبجو و سخن پران .
رموز طیّ طریق اثر مریم داوری فر............سّر الخفی/فروردین ۹۰
---------
---------
